เกิดขึ้นแต่ไม่เห็นในยุค 4.0 1

เกิดขึ้นแต่ไม่เห็นในยุค 4.0

จำได้ว่าสมัยที่ทุกคนรอบๆตัวยังไม่มี smart phone ประจำตัวพร้อมเชื่อมต่ออินเทอร์เนตในแบบทุกวันนี้ เวลาที่มี event อะไรแต่ละทีโดยเฉพาะงานระดับนานาชาติ ประเภทชิงแชมป์โลก ซีเกมส์ เอเชี่ยนเกมส์ สื่อทุกแขนงก็พร้อมใจกันช่วยถ่ายทอดสดออกมาทางทีวี โดยเฉพาะหากการแข่งขันไหนที่มีทีมชาติไทยเข้าชิงเหรียญนี่แทบไม่ต้องพูดถึง ผู้คนสวยใหญ่พร้อมใจกันหยุดทำสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเพื่อให้ตัวเองได้อยู่ในช่วงเวลานั้นๆ กลับมา ณ วันนี้ตัวเองไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเมื่อวาน (18 ส.ค.) เค้ามีพิธีเปิดเอเชี่ยนเกมส์ แล้วเขาก็เริ่มแข่งกันไปแล้วส่วนหนึ่ง

กลับมาถามต้วเองว่าเสน่ห์ของ events ต่างๆมันลดลงไหม คำตอบก็คือมันไม่ได้ลดลง มันก็ยังคงน่าสนใจเหมือนเดิม เพียงแต่การมาถึงของ internetความเร็วสูงปรี๊ด กับเทคโนโลยีของอุปกรณ์เคลื่อนที่มันทำให้เเกิดเนื้อหาที่ใครๆก็สร้างได้ขึ้นมามากมาย มากเกินกว่าที่จะเสพได้หมดภายในเวลา 24 ชม ที่ทุกคนมี เสน่ห์ของเนื้อหา และสิ่งที่น่าสนใจก็เลยถูกแบ่งกลุ่มยิบย่อยลึกลงในรายละเอียดมากขึ้น บางส่วนเราเลือกเองได้ และบางส่วนก็ถูกเลือกมาถึงเราด้วยเหตุผลบางอย่าง (การตลาด ประชาสัมพันธ์)

สิ่งที่น่าคิดอีกอย่างนีงคือในขณะที่ทุกๆคนสนุกไปกับการสร้างเนื้อหา วิธีการในการเลือรับชม หรือเลือกไม่รับชม ยังตามไม่ทัน เราเปิดรับทุกสิ่งอย่างแล้วก็เพลิดเพลินไปกับสรรพอารมณ์ที่เกิดขึ้น โดยไมได้คาดคิดว่าเนื้อหาที่เราเสพเข้าไปซ้ำๆมันส่งผลต่อ mindset และแนวคิดส่วนตัวอย่างช้าๆ เราอาจจะไม่รู้ตัวว่ามีนิสัยเกรี้ยวกราดมากขึ้น เราอาจไม่รู้ตัวว่าเราเคยชินกับภาพความรุนแรงจนเมื่อเราเห็นความรุนแรงจริงๆเรามองเป็นความบันเทิง เราอาจไม่รู้ตัวว่าปัญหาสังคมหลายๆอย่างเป็นความทรมาณของผู้คนเป็นๆไม่ใช้แค่เรื่องราวดราม่าสำหรับใช้เป็นขนมทางอารมณ์

“โลกคือละคร” ที่เรากำลังจะลืมไปว่าแต่ละตอนเราดูย้อนหลังไม่ได้เหมือนในเนต

%d bloggers like this: